Van kindsbeen af was Julien Simons bezeten door de drang om
zich plastisch uit de drukken. Hij had graag academie gevolgd, maar moest zich
tevreden stellen met een opleiding in de sierkunsten; toch liet hem, ondanks
zijn drukke beroepsbezigheden, de behoefte om te tekenen en te schilderen nooit
los. Hij leefde zich uit als autodidact in klassiek geïnspireerde
olieverf- en pastelcomposities. Uit gedempte fluwelen achtergronden dagen
naturalistisch uitgeheelde figuren op: dieren met nauwgezette detaillering
weergegeven, zoals de prachtige herdershond waarvan men de ruige vacht niet
enkel visueel maar als het ware tactiel kan ervaren; zinnenstrelende naakten,
krachtig en realistisch gemodelleerd met een caravagistische zin voor het spel
van licht en donker; karaktervolle en sterk gecomposeerde portretten.Maar Julien weet met zijn pastels ook elders tonen in te
bespelen: kleurrijke en frisse landschappen en havengezichten, intimistische
natuurevocaties.
